Literature: Jibanara Jalachhabi by Gourahari Das: ‘ଛଳନା’ ଗୌରହରି ଦାସଙ୍କ ଜୀବନର ଜଳଛବିରେ ଏଥର...

"ଛଳନା ଜୀବନର ଜଳଛବିଗୌରହରି ଦାସ ପାରାଦୀପର ଆକାଶରେ ଆଷାଢ଼ୀ ମେଘର କାଞ୍ଚି ଅଭିଯାନ।

ଆଉ ଟିକକରେ ବର୍ଷିିଯିବ।

ଆଗରୁ ବାହାରି ଆସିଥିଲେ ଭଲ ହୋଇଥାନ୍ତା।

ମେଘକୁ ଯେତିକି ଡର ନୁହେଁ, ପବନକୁ ତା"ଠାରୁ ଅଧିକ ଡର।

କୋଉଠି ଗଛଡାଳ କି ଖୁଣ୍ଟଟାଏ ରାସ୍ତା ଉପରେ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ ଘଣ୍ଟେ, ଅଧଘଣ୍ଟେ ଅଟକି ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

ଅଥଚ ଭବେଶଙ୍କୁ କଟକରୁ କଲିକତା ଟ୍ରେନ୍‌ ଧରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ରାତି ସାଢ଼େ ଆଠଟାରେ।Advertisment କାହିଁକି କେଜାଣି ସେଇ ଝିଅଟିର କବିତା ଆବୃତ୍ତି ଶୁଣି ଅଟକି ରହିଗଲେ ସିଦ୍ଧାର୍ଥ, ପଶୁପାଳନ ବିଭାଗର ଅବସରପ୍ରାପ୍ତ ହେଡ୍‌ କ୍ଲର୍କ।

ତା"ର ସେ କବିତାରେ କି ବିଦ୍ରୋହ, କି ଅଭିମାନ!

ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ଆବୃତ୍ତି କରିଥିବା ସେଇ କବିତାର ଶେଷ କେଇପଦ ସିଦ୍ଧାର୍ଥଙ୍କର ମନେପଡ଼ିଯାଉଥିଲା- ଏ ଜାତି ଗୋଟେ ନିମ୍ବ ଗଛ/ ଯିଏ ହଣା ହେଲେ ତମର ନବ କଳେବର/ ତୁମକୁ ଜୁହାର/ ଏ ଗରିବ ରାଜ୍ୟର ତମେ ତ ଧନାଢ଼୍ୟ/ ତମେ ତ କାଳକ ରାଜାର/ କେଉଁ ହେଲ କି ନା ହେବ ପ୍ରଜାର?

ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ଭବେଶ ନାୟକଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଜଣେଇବାକୁ ଚାହୁଥିଲେ।

କଲିକତାରେ ଚାକିରି କରୁଥିବା ତାଙ୍କ ପୁଅର ହାକିମ ଭବେଶ।

ସଂସ୍କୃତି ବିଭାଗରେ ଉଭୟଙ୍କର ଚାକିରି।

ଭବେଶଙ୍କୁ କଟକରେ ଆସି ଛାଡ଼ିବାର ଦାୟିତ୍ବ ନ ଥିଲେ, ସିଦ୍ଧାର୍ଥ କିଏ, କବିତା କିଏ!

ଆହୁରି ପଢ଼ନ୍ତୁ- Heart health tips: ହୃଦଘାତ ପ୍ରତିରୋଧ ପାଇଁ ୫ଟି ସରଳ ଅଭ୍ୟାସ ଭବେଶଙ୍କୁ ଚାହିଁଲେ ସିଦ୍ଧାର୍ଥ।

ସେ ଖଣ୍ଡିଏ ଇଂରାଜୀ ଖବରକାଗଜ ମେଲି କେବଳ ଶିରୋନାମା ଉପରେ ଆଖି ବୁଲେଇ ଆଣୁଥିଲେ।

ମେଘୁଆ ପାଗର ସ୍ତିମିତ ଆଲୋକରେ ପୂରା ଖବର ପଢ଼ିବା ସମ୍ଭବ ନ ଥିଲା।

କୋଉ ଗୋଟାଏ ଲେଖା ଉପରେ ଆଖି ବୁଲେଇ ଆଣି ସେ କାଗଜଟାକୁ ଚଟ୍‌କିନା ଥୋଇଦେଲେ।

ତାଙ୍କ ପାଟିରୁ ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ ବାହାରି ଆସିଲା- ପ୍ରତାରକ।

କୁଜଙ୍ଗ ପାଖ ରାସ୍ତାଧାରରେ ପୁଷ୍ପିତ କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ଗଛରାଜି।

ମେଘମେଦୁର ଆକାଶ ତଳେ ସେଗୁଡ଼ିକର ସମାବେଶ, ଆପାଦମସ୍ତକ ଲାଲ୍‌ ଶାଢ଼ି ପରିହିତା ଦୀର୍ଘାଙ୍ଗୀ ଶ୍ୟାମଳୀ କନ୍ୟା ପରି ଅପୂର୍ବ ଦିଶୁଥିଲା।

ନିରବତା ଭାଙ୍ଗିବାଲାଗି ସିଦ୍ଧାର୍ଥ କହିଲେ, ""ଆଗକୁ ରଥଯାତ୍ରା।

ତୁମେ ସେତେବେଳକୁ ଓଡ଼ିଶା ଆସିଥିଲେ ପୁରୀ ଯାଇପାରିଥାନ୍ତ।"" ନିରବି ଯାଇଥିବା ଜ୍ବାଳାମୁଖୀ ଯେପରି ଚେଇଁଉଠିଲା!

ଭବେଶ କହିଲେ, ""ମୁଁ ଓ ମୋ ବାପା କିଛିବର୍ଷ ହେଲା ପୁରୀ ଯାଉନାହୁଁ।

ସାଧାରଣ ଲୋକ ଜଣେ ସେଠିକି ଗଲେ କଦାପି ଭଲରେ ଦର୍ଶନ କରିପାରିବ ନାହିଁ।

ଯେତେ ଯାହା ସରକାରୀ ସଂସ୍କାର, ସବୁ ପ୍ରଚାର ପାଇଁ।

ସେ ପରିବେଶରେ କ"ଣ ଦିଅଁ ଦର୍ଶନରେ ଏକାଗ୍ରତା ରହିପାରେ!"": କିନ୍ତୁ ତୁମ ବାପା କାହିଁକି ପୁରୀ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ?: ସେ ଉତ୍କଳମଣିଙ୍କ ଆଦର୍ଶର ଅନୁଗାମୀ।

ଯୋଉଦିନ ସିଂହଦ୍ବାର ନିକଟରେ ଥିବା ଉତ୍କଳମଣିଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତି ମୁହଁରେ କଳା ଜରି ଗୁଡ଼େଇ ତାହାକୁ ଗୋଟେ ଅଦରକାରୀ ବସ୍ତୁ ପରି, କ୍ରେନ୍‌ରେ ଉଠେଇ ପ୍ରଶାସନ ଅନ୍ୟତ୍ର ନେଇଗଲା, ସେହିଦିନୁ ବାପା ମନୋବ୍ୟଥାରେ ପୁରୀ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ।: ବୁଝିପାରୁଛି।

ମୋହଭଙ୍ଗର ବେଦନା ବର୍ଣ୍ଣନାତୀତ।

ତେବେ ମନ ଭିତରେ କ୍ରୋଧ ଆଉ ଅସନ୍ତୋଷକୁ ନେଇ କ"ଣ ଜୀବନ ଜିଆଁଯାଇପାରେ!

ଜୀବନଟା ତ ଗୋଟେ ବୁଝାମଣା, ଗୋଟେ ସନ୍ଧି!: ଆପଣଙ୍କ ସହ ମୁଁ ଯୁକ୍ତି କରିବା ପାଇଁ ଚାହେନାହିଁ।

କିନ୍ତୁ କ୍ଷମା କରିବେ, ଆପଣଙ୍କ ପରି ବୟସ୍କ ମଣିଷ ଆଉ ଖବରକାଗଜରେ ପ୍ରବନ୍ଧ ଲେଖିଥିବା ଏଇ ପ୍ରତାରକ ଗୁରୁ ପରସ୍ପରଠାରୁ ବେଶି ଅଲଗା ନୁହନ୍ତି।ସଙ୍କୁଚିତ ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ଗାଡ଼ି ସିଟ୍‌ରେ ଲୋଚାକୋଚା ହୋଇ ପଡ଼ିଥିବା ଖବରକାଗଜଟିକୁ ଉଠେଇ ପଢ଼ିଲେ।

ଭାରତର ଜଣେ ବିଖ୍ୟାତ ଗୁରୁଙ୍କର "ବୈରାଗ୍ୟ" ଉପରେ ଏକ ପ୍ରବନ୍ଧ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା।

ଭବେଶ କହିଲେ, ""ଜାଣନ୍ତି ମଉସା, ମୋ ଗାଁର ଜଣେ ପରିଚିତ ଲୋକ ବିଧାୟକ ନିର୍ବାଚିତ ହୋଇଛନ୍ତି।

ଆମେ ଭିନ୍ନ ମତାବଲମ୍ବୀ ହୋଇଥିବା ଯୋଗୁଁ ଚବିଶ ବର୍ଷ କାଳ ବହୁ କଷ୍ଟ ସହିଥିଲୁ।

ସେଥିପାଇଁ ଏହାଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରି ଜିତାଇ ଆଣିଲୁ।

ସେ ଜିଣି ଆସିବାର ଦୁଇବର୍ଷ ପୂରିଗଲାଣି।

ଏବେ ବାପାଙ୍କୁ ଫୋନ୍‌ରେ ପଚାରିଥିଲି- ଆମ ଗାଁ ସ୍କୁଲ୍‌ କଥା ବିଧାୟକ କିଛି ବୁଝିଲେ?

ବାପା କହିଲେ- ବିଧାୟକଙ୍କ ଘରକୁ ବାରଥର ଧାଇଁବା ପରେ ଥରେ ଦେଖାହେଲା।

ସେ କହିଲେ- ମୁଁ ସାରା ନିର୍ବାଚନମଣ୍ଡଳୀ କଥା ବୁଝିବି ନା ଏହି ପାଟପୁର ସ୍କୁଲ୍‌ କଥା ବୁଝୁଥିବି?

ଯାଆନ୍ତୁ, ମୋତେ ବାରମ୍ବାର ବିରକ୍ତ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।

ଆଉ ଏ ଗୁରୁଙ୍କ ଲେଖା ପଢ଼ନ୍ତୁ।

ସେ ଲେଖିଛନ୍ତି- "ତୁମର ବର୍ତ୍ତମାନର ଅବସ୍ଥା ପାଇଁ ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମଫଳ ଦାୟୀ।

ତେଣୁ ବର୍ତ୍ତମାନକୁ ଆନନ୍ଦଚିତ୍ତରେ ଗ୍ରହଣ କର।

ଯଦି ଏ ଜନ୍ମରେ ଭଲ କାମ କରିବା ସତ୍ତ୍ବେ ତୁମେ ଫଳ ପାଉନାହଁ, ତାହାହେଲେ ବିଚଳିତ ହୁଅନାହିଁ।

ଏ ଭଲ କାମର ଫଳ ସବୁ ତୁମ ଖାତାରେ ଜମା ରହିବ, ବ୍ୟାଙ୍କ୍‌ ଖାତାର ଜମା ପରି।

ଏହାର ସୁଫଳ ପରଜନ୍ମରେ ତୁମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ"।"" ଆହୁରି ପଢ଼ନ୍ତୁ- Panchayat & ULB elections ପଞ୍ଚାୟତ ଓ ପୌର ନିର୍ବାଚନ ପ୍ରସ୍ତୁତି:  ଅକ୍ଟୋବରରୁ ସର୍ଭେ, ଫେବ୍ରୁଆରି ୧୦ରେ ଚୂଡ଼ାନ୍ତ ତାଲିକା ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ନିରୁତ୍ତର ରହିଥିଲେ।

ଭବେଶ କହିଲେ, ""ଏ ଗୁରୁଜଣକ ଦେଶସାରା ଘୂରି ଆଶ୍ରମ ଗଢ଼ିବା ନାଆଁରେ ଶହଶହ ଏକର ଜମି ଘେରାଉଛନ୍ତି।

ଶିକ୍ଷାର ପ୍ରସାର ନାମରେ ବ୍ୟବସାୟ କରୁଛନ୍ତି।

ତାଙ୍କ ଅନୁଷ୍ଠାନକୁ ଗଲେ ସେଠି ସ୍ବାଦିଷ୍ଠ ଉପାହାର ପରେ ଉପହାର ଭାବେ ତାଙ୍କ ଛବି ଥିବା ସାବୁନ, ବାସନା ତେଲ, ଟୁଥ୍‌ପେଷ୍ଟ୍‌ ଏବଂ ଅତର ମିଳେ।

ପାଞ୍ଚଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାର ଆଗୁଆ ଡ୍ରାଫ୍‌ଟ ନ ପାଇଲେ ସିଏ ପ୍ରବଚନ ଦେବାକୁ ଗୋଡ଼ ବାହାର କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅଥଚ ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ନିଷ୍କାମ କର୍ମ ଉପରେ ସେ କି ପ୍ରକାର ତାତ୍ତ୍ବିକ ପ୍ରବନ୍ଧ ନ ଲେଖିଛନ୍ତି!""ଭବେଶଙ୍କର କଥାଟା ସିଦ୍ଧାର୍ଥଙ୍କର ଛାତି ଭିତରେ କଣ୍ଟାଟିଏ ପରି ଗଳିଗଲା।

ଭବେଶ କହିଲେ, ""ଦେଖନ୍ତୁ ମଉସା, ରାଜନୈତିକ ନେତାମାନଙ୍କ ବିରୋଧରେ ମୋର ବେଶି ଅଭିଯୋଗ ନାହିଁ।

ମାତ୍ର ଏହି ସାଧୁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀମାନେ କାହିଁକି ଲୋକଙ୍କୁ ଭୁଆଁ ବୁଲଉଛନ୍ତି?

ଏମାନଙ୍କ କଥା ପଡ଼ିଲେ ବହୁଦିନ ତଳେ ଶୁଣିଥିବା ଗପଟିଏ ମୋର ମନେପଡ଼େ।

ସେ ଗପରେ ଜଣେ ରାଜା ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କର ଦେହ ଥରେ ଭୀଷଣ ଖରାପ ହେଲା।

ମାସ ମାସ ଧରି ସେ ରୋଗରେ ପଡ଼ିରହି‌େଲ, ଭଲ ହେଲେନାହିଁ।

ନାନା ଚିକିତ୍ସକ, କବିରାଜ ଆସି ବିଫଳ ହେଲେ।

ଶେଷକୁ ପଡ଼ୋଶୀ ରାଜ୍ୟର ଜଣେ କବିରାଜ ଆସି କହିଲେ, "ମୁଁ ରାଜାଙ୍କୁ ସୁସ୍ଥ କରିଦେବି।" ମନ୍ତ୍ରୀ ପଚାରିଲେ- ଉପାୟ ବତାଅ।

କବିରାଜ କହିଲେ- କେହି ଜଣେ ଯଦି ଯାଇ ମାନସରୋବରରୁ ହଂସଟିଏ ଜିଅନ୍ତା ଆଣିପାରିବ, ମୁଁ ତାହାକୁ ସିଝେଇ ‌େଗାଟେ ଔଷଧ ତିଆରି କରିବି।

ତା" ପରଦିନ ପଞ୍ଝାଏ ସୈନ୍ୟ ମାନସରୋବର ଅଭିମୁଖେ ବାହାରିଗଲେ।

ପରଦିନ ସଞ୍ଜକୁ ‌େସମାନେ ଫେରିଆସିଲେ, ମାତ୍ର ଖାଲି ହାତରେ।

କହିଲେ- ଆମକୁ ଦେଖି ହଂସଗୁଡ଼ାକ ଅନେକ ଦୂରକୁ ପଳାଇଲେ।

ସେଠୁ ତାଙ୍କୁ ଜିଅନ୍ତା ଆଣନ୍ତୁ କେମିତି?ମନ୍ତ୍ରୀ ଚିନ୍ତିତ ଦିଶିଲେ।

କ"ଣ କରାଯିବ?

ଚାରିଆଡ଼େ ଡେଙ୍ଗୁରା ଦିଆଗଲା।

ଖୋଜିଲେ ସବୁ ମିଳେ।

ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଖବର ପାଇ ଆସି ରାଜପ୍ରାସାଦରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।

କହିଲେ- ମୋତେ ଦଶ ସହସ୍ର ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ମୁଦ୍ରା ଦିଅନ୍ତୁ।

ମୁଁ ମାନସରୋବର ଯିବି ଓ ଜିଅନ୍ତା ହଂସ ନେଇ ଆସିବି।

ତାଙ୍କୁ ଆବଶ୍ୟକ ମୁତାବକ ଅର୍ଥ ଦିଆଗଲା।

ପରଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳକୁ ଲୋକଟି ଗୋଟିଏ ନୁହେଁ, ଯୋଡ଼ିଏ ଜିଅନ୍ତା ହଂସ ଆଣି ମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ହାତକୁ ବଢ଼େଇଦେଲା।

ମନ୍ତ୍ରୀ ତାକୁ କବିରାଜଙ୍କୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କରିସାରି ଲୋକଟିକୁ ପଚାରିଲେ- ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ସେନାପତିଙ୍କ ସୈନ୍ୟମାନେ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତାହା ତୁମେ କିଭଳି କରିପାରିଲ?

ଆହୁରି ପଢ଼ନ୍ତୁ- Bahuda Yatra Puri Live Update: ବାହୁଡ଼ାଯାତ୍ରା ୨୦୨୬; ରତ୍ନବେଦିକୁ ଫେରିବେ ସାଆନ୍ତ ଲୋକଟି କହିଲା- ମାନସରୋବରର ହଂସମାନେ ସାଧୁସନ୍ଥପ୍ରିୟ, ବେଦପାଠପିପାସୁ।

ସେନାପତିଙ୍କ ସୈନ୍ୟମାନେ ଘୋଡ଼ା ପିଠିରେ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଧରି ଯାଇଥିଲେ।

ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପାଖରେ ପହଁରୁଥିବା ହଂସଗୁଡ଼ିକ ଭୟରେ ଦୂରକୁ ପଳେଇ ଯାଇଥିଲେ।

ମୁଁ ଓ ମୋ ସହଯୋଗୀ ନିଜ ନିଜ ପୋଷାକ ଖୋଲି ସାଧୁ ସନ୍ନ୍ୟାସୀଙ୍କ ବେଶ ଧରି ଗଲୁ।

ମୁହଁରେ ଦାଢ଼ି, ହାତରେ କମଣ୍ଡଳୁ ଆଉ ମୁହଁରେ ବେଦମନ୍ତ୍ରର ଉଚ୍ଚାରଣ।

ନିର୍ବୋଧ ମାନସରୋବରର ହଂସଗୁଡ଼ିକ ନିରାପଦ ଦୂରତ୍ବରେ ଥିଲେ।

ଆମ ବେଶ ଦେଖି ଓ ବେଦପାଠ ଶୁଣି ଆମ ପାଖକୁ ଚାଲିଆସିଲେ।

ଯେମିତି ସେମାନେ ଆମ ହାତପାଆନ୍ତାରେ ପହଞ୍ଚିଗଲେ ଆମେ ଦିଇଟି ହଂସଙ୍କ ବେକ ଧରି ପାଣିରୁ ଉଠେଇ ଆଣିଲୁ।

ଗପ କହିସାରି ଭବେଶ ପଚାରିଲେ, ""ଭାରତର ଆଧୁନିକ ସାଧୁସନ୍ଥଙ୍କ ଚେହେରା ସେହି ଧୂର୍ତ୍ତଲୋକର ଚେହେରା ପରି ନୁହେଁ କି?"" ସିଦ୍ଧାର୍ଥ ଟିକିଏ ହସିଲେ।

କହିଲେ, ""ଯେତେବେଳେ ବି ତୁମକୁ ସମସ୍ୟା ଜଟିଳ ଜଣାପଡ଼ିବ, ସେତେବେଳେ ବୁଝିଯିବ ଯେ ସମାଧାନ ଆସନ୍ନ।

ମହାଭାରତରେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ଜୀବନ ହାରିଥିଲା, ମାତ୍ର କୌରବମାନେ କ"ଣ ବିଜୟୀ ହେଲେ?

ତୁମ ପରି ଯୁବକ ଯଦି ଏତେ ନିରାଶ ହେବେ ତାହାହେଲେ ଆମ ପରି ବୟସ୍କମାନେ କୁଆଡ଼େ ଯିବେ?""ଭବେଶ ମଧ୍ୟ ମ୍ଳାନ ହସ ହସିଲେ।

ସିଦ୍ଧାର୍ଥ କିନ୍ତୁ ବୁଝିପାରୁଥିଲେ ସେ ହସ ପଛରେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟର ସମର୍ଥନ ନ ଥିଲା।

ମୋ: ୯୪୩୭୦୭୭୨୮୮ ଅଧିକ ଦେଖନ୍ତୁ- "