ବିଶ୍ୱ ଯୁବ ଦକ୍ଷତା ଦିବସ ୨୦୨୬ ଅବସରରେ

ଆଜି ଛୋଟବଡ଼ ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂସ୍ଥା ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଆହ୍ୱାନ ହେଉଛି ନିଯୁକ୍ତିଯୋଗ୍ୟ ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କ ଅଭାବ। ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷିତ ଓ ପ୍ରତିଭାଶାଳୀ ପ୍ରାର୍ଥୀଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଅଧିକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷେତ୍ର ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଦକ୍ଷତା, ଉପଯୁକ୍ତ ମନୋଭାବ ଓ ବୃତ୍ତିଗତ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀର ଅଭାବ ପରିଲକ୍ଷିତ ହେଉଛି। ଦେଶରେ ଡିଗ୍ରୀଧାରୀଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା କ୍ରମାଗତ ଭାବେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେହି ଅନୁପାତରେ ନିଯୁକ୍ତିଯୋଗ୍ୟ ପେସାଦାରଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ବଢ଼ୁନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ ଶିକ୍ଷାଗତ ଯୋଗ୍ୟତା ଓ ନିଯୁକ୍ତିଯୋଗ୍ୟତା ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ବ୍ୟବଧାନ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିଚାଲିଛି।

ପରିସଂଖ୍ୟାନ ଅନୁସାରେ, ପ୍ରତିବର୍ଷ ହଜାର ହଜାର ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ବି.ଇ. ଏବଂ ବି.ଟେକ୍ ଡିଗ୍ରୀ ହାସଲ କରୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ବାସ୍ତବ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରର ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଯାୟୀ ଉପଯୁକ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଓ ବ୍ୟାବହାରିକ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣର ଅଭାବରୁ ସେମାନେ ନିଯୁକ୍ତି କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଭିନ୍ନ ଆହ୍ୱାନର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଛନ୍ତି। ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟରେ ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀ ଆଧୁନିକ ଶିଳ୍ପଜଗତର ଚାହିଦା ଅନୁରୂପ ବ୍ୟାବହାରିକ ଜ୍ଞାନ, କୌଶଳ ଏବଂ ସମସ୍ୟା ସମାଧାନର ଦକ୍ଷତା ବିକଶିତ କରିପାରୁ ନାହାନ୍ତି।

ଏଥିରୁ ଦୁଇଟି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଥାଏ। ପ୍ରଥମତଃ ଉନ୍ନତ, ପେସାଦାର ମନୋବୃତ୍ତି ସଂପନ୍ନ କୌଶଳ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ବଳରେ ବିଶ୍ୱବିଦ୍ୟାଳୟ ଶିକ୍ଷା ଓ ନିଯୁକ୍ତିଦାତାଙ୍କ ବାସ୍ତବ ଆବଶ୍ୟକତା ମଧ୍ୟରେ ରହିଆସିଥିବା ବ୍ୟବଧାନକୁ ପ୍ରକୃତରେ କ’ଣ ହ୍ରାସ କରାଯାଇପାରିବ? ଦ୍ୱିତୀୟତଃ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଶିକ୍ଷାଗତ ଯୋଗ୍ୟତା ହାସଲ କରିଥିବା ସ୍ନାତକ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀମାନେ କ’ଣ ସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ ଭାବେ ବୃତ୍ତିଗତ ଏବଂ ଦକ୍ଷତାଭିତ୍ତିକ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଯୋଗଦେବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହେବେ? ଏହି ଦୁଇଟି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଖୋଜିବା ପାଇଁ ବିଶ୍ଵ ଦକ୍ଷତା କେନ୍ଦ୍ର ବା ୱାର୍ଲ୍ଡ ସ୍କିଲ୍ ସେଣ୍ଟର ବର୍ଷ ବର୍ଷ ଧରି ନିରନ୍ତର ପ୍ରୟାସ କରିଆସୁଛି।